Kambodża. Raj dla człowieka z Zachodu.
Inny, tajemniczy świat.
Ale wojna w Wietnamie dosięgła szybko także neutralną Kambodże.
W 1973 przybyłem tam jako korespondent New York Timesa.
Podczas walk wojsk rządowych z Czerwonymi Khmerami
poznałem mego przewodnika i tłumacza Ditha Prana
który miał zmienić moje życie w kraju który pokochałem i opłakiwałem.
POLA ŚMIERCI
Tu głos Ameryki dla Azji płd. - Wsch.
Jest 6:45, niebo pełne chmur. W Waszyngtonie także.
Prezydent Nixon wkrótce skomentuje sprawę Watergate.
To pierwszy komentarz prezydenta...
KAMBODŻA 7 SIERPNIA 1973
od majowego skandalu, zakończonego masowymi zwolnieniami.
W senacie toczy się specjalne śledztwo,
które może doprowadzić do kryzysu konstytucyjnego.
Od 20 lat żaden z prezydentów nie miał tak niskiej popularności.
Sędzia Sądu Najwyższego, William Douglas
odrzucił apelację Administracji o zawieszenie zakazu
bombardowania Kambodży.
Kongres uznał je za nielegalne i utrzymał zakaz do 15 sierpnia.
Szybko. Do szpitala!
Taksówkę? Chce pan taksówkę?
Dobrze.
Zamknij okiennice.
Co to za gówno?
Przepraszam. Myślałem, że to służący, wywoływałem film.
Jak masz krzyczeć, to wrócę póżniej. Źle się czuję.
Mam dobry humor.
Samolot spóżnił się 3 godziny, wziąłem taksówkę.
Chcę trochę popracować.
Proszę 204. Co masz na głowie?
Zimny okład z podpaski.
Tu Syd Schenberg. Jest Pran?
Właśnie przyjechałem z lotniska. Proszę mu przekazać, że jestem.
Będę w Cafe Central. Dziękuję.
Co zjesz? Jajka?
Nie. Podobno mdleją ze strachu, jak je gotują.
To co zjesz? Dla mnie zestaw śniadaniowy.
Dla mnie też. I aspirynę.
Dwa zestawy śniadaniowe. Macie aspirynę?
Nie jem żywych sworzeń. Nigdy nie jadłem ostryg.
Czytałem...
że otępia się je cytryną i wysysa, co za różnica.
Nieprzytomna ostryga jest tak samo okropna.
- Tylko popatrz. - To była bomba?
Nie wiem, widziałem faceta na motorze.
Sydney!
- Szukam cię po całym mieście. - Nie dostałeś mojej wiadomości?
- Nie. Wziąłem taksówkę. - Zdarzyło się coś poważnego.
Amerykanie zrzucili bomby na Neak Luong.
- Jesteś pewien? - Jest wiele ofiar.
- Ktoś już o tym wie? - Nikt.
- Jedziemy. - Autem będzie niebezpiecznie.
Dokąd lecisz?
- Do Neak Luong. - Teren zamknięty.
Absurd. Nie masz nic do gadania. Mogę jechać, dokąd tylko zechcę.
To nasze prawo. Łamiesz poprawkę Coopera!
Wsadż ją sobie w dupę!
Ruszajmy.
Czym mogę służyć?
Dlaczego mój samolot był dzisiaj opóżniony?
- Opóżniony? - Tak.
Może przez pogodę. Loty pasażerskie mi nie podlegają.
Nic o tym nie wiesz?
Nie.
Może więc skomentujesz to, co usłyszałem.
Dziś z przyczyn niezależnych spędziłem 2 godziny
w samolocie w Bangkoku.
Podczas gdy podobno wylądowały tu 2 wojskowe helikoptery.
Czekała na nie połowa karetek z Phnom Penh.
Potem dowiaduję się, że podobno siły powietrzne USA
zrzuciły bomby na Neak Luong.
To tylko pogłoski. Nie skomentuję tego.
Nie rozumiem. Czy przez to opóżnił się mój samolot?
Bez komentarza.
Ilu zabitych? Llu rannych?
Dziękuję za współpracę, majorze.
Gdy opiszę tę historię, dokładnie pana zacytuję.
Przykro mi.
Nie przyjmuję odmowy.
To jest świetny temat.
Musimy się tam dostać. Nie chcę słyszeć "nie".
Jak przeprawimy się przez rzekę?
Będę czekał.
Dobranoc.
- Jakieś wiadomości? - Nie
Bob!
Witaj, Sydney. I do widzenia! Nie mogę z tobą rozmawiać.
Możesz.
W ambasadzie piekło. Możesz pogadać z rzecznikiem.
Nie obrażaj mnie.
Dobranoc, Sydney.
Dobranoc.
To mogła być pomyłka pilota. Lub błąd komputera.
Spieprzyli współrzędne.
B-52 zrzucił cały ładunek na Neak Luong.
W środku miasta jest naprowadzająca latarnia.
Ile ofiar?
Dowiesz się jutro. Około 55 żołnierzy... i 35 cywilów.
Ile ofiar?
Podobno setki. Nie cytuj mnie.
Od 4 tygodni nie ma piwa.
New York Times się w nim kąpie. Trzymają piwo u siebie na górze.
- Mamy tu swoją piwniczkę. - Tacy są Amerykanie.
Stara się wybić, jak wszyscy.
Zapłacimy więcej telegrafiście, żeby nadał nasz teleks.
Facet zastąpił ci piwo. Pij. Na zdrowie.
Idziesz nadać depeszę?
A może się już kładziesz.
- I co? - Udało się.
Ruszajmy.
Dobra robota!
- Ile? - 150
- Dobrze idzie. - Mamy szczęście.
Sydney!
Co on mówi?
Zrób zdjęcie jego rodziny.
Prosi o pomoc, bo jego dziecko jest ranne.
Pran! Tak?
Przetłumacz.
Potrzebuje pomocy.
Jej sklep został wczoraj zniszczony. A jej mąż zabity.
Ile bomb?
Ona nie wie.
Gdzie jest szpital?
Tam.
Pyta, czy aresztowano pilota.
Kupi pan? 1 dolar.
Nie mam kliszy. Przykro mi.
Spytaj, ile ma dzieci.
Pięcioro. Jej mąż został zabity.
Co to? Co to za ludzie?
Sydney! To więżniowie Czerwonych Khmerów.
Zabili wielu wieśniaków. Mówi, że zmoczyli szmaty benzyną,
włożyli im do gardeł i powiedzieli, że podpalą. Nie masz filmu!
Wiem.
Nie robić zdjęć!
Powiedz, że możemy...
Sydney, wsiadaj!
Martwię się. Przywiozłem cię tu. Oskarżą mnie i aresztują.
Już cię aresztowali.
Dzwonili do Phnom Penh.
Chcę zapalić. Muszę się załatwić.
Powiedz im, że muszę się odlać.
Nie możesz.
- Jak to nie? - Po prostu.
Mam tego dość.
Muszę dostarczyć ten materiał do Nowego Jorku.
Nie zostawiaj mnie!
Nie zostawię cię.
Ściągnęli tu całą prasę. Chcą przedstawić swoją wersję.
Dranie!
Posłuchaj. Wychodzę stąd. Rozwalisz mi głowę?
Jestem Amerykaninem i wychodzę stąd.
- Musi iść po oficera. - Niech idzie.
Niestety nie obejrzycie tych małych szkód, spowodowanych bombami,
to nadal zamknięty obszar. Ale spójrzcie w stronę rzeki.
Są tam stanowiska zajmowane przez Czerwonych Khmerów.
Oddziały Republikańskiej Armii Kambodży wkrótce wyprą wroga.
Do helikoptera! Wy wracajcie sobie łodzią!
I tak to opiszę! Co to ma znaczyć?
Jestem tutaj przez ciebie! A wcale nie chcę tu być!
Muszę to opisać, inaczej nie spojrzę ludziom w oczy!
10 MARCA 1975
Sydney.
Dzień dobry.
Która godzina? 6:00.
Teleks.
Do mnie?
Jesteśmy na pierwszej stronie! Chyba dobrze się spisaliśmy.
Moja żona się martwi.
Podobno korespondenci zagraniczni mają opuścić Kambodżę.
Miałbym opisywać wojnę zza biurka w Bangkoku?
Mówi, że jeśli tak dalej pójdzie, zrobi się żle.
A co ty myślisz?
Nie wiem.
Ja też nie. Sarum jest na dole?
Tak.
Do roboty.
Dobrze.
- Tylko już nie śpij! - Dobrze.
Khmerzy przebijają się do lotniska. Możemy stracić miasto.
Mówiliśmy ludziom, że będą z nami bezpieczni.
Spójrz na ten bałagan.
W Ameryce każdy ma dobry samochód.
Pyta, jaki ty masz?
Mam tylko tego mercedesa.
Mercedes! Superwóz!
Spytaj, gdzie nauczył się angielskiego.
Od amerykańskiego doradcy z jednostki.
Co mówi?
Myślał, że wszyscy Amerykanie już wyjechali.
Zrobione w USA.
Wygrywamy?
Nie. Niezupełnie.
Oby nie odcięli drogi na lotnisko.
Pierwsza sekcja poszła drogą 36. Druga, drogą 26.
Czerwoni Khmerzy poszli drogą 3.
Nie wie, ilu ich było. Spodziewają się ataku.
- Gdzie twój doradca? - W Phnom Penh.
- Co tam robi? - Nie wiem.
Rockoff! Uciekaj stąd! Zabierzcie go stąd!
Spadam stąd! Szybko!
Sydney! Tędy!
Patrz! Czerwoni Khmerzy!
W Waszyngtonie, ambasador Kambodży zwrócił się do Klubu prasowego:
"Macie nad nami przewagę".
Nie mogę jeść.
"Jesteście mądrzejsi. Poderwaliście nas do walki".
Czerwoni Khmerzy otoczyli stolicę, Phnom Penh.
Są w niej teraz 2 miliony uchodżców.
Sytuacja wojsk rządowych jest bardzo zła.
Bywa, że trzeba przelewać paliwo z jednego jeepa do drugiego,
żeby zawieżć rannych do stolicy.
Nie ma światła.
Teraz mam zacząć negocjować?
Trochę za póżno. Ten kraj się rozpada.
Wodujemy ten statek i nie możemy mu już pomóc.
Wkurza mnie, że nie robiliście nic, by wykorzystać siłę tego kraju.
Chcę się stąd wydostać. To się ciągnęło zbyt długo.
Khmerzy nie będą zbytnio kochali ludzi z Zachodu.
- Gdzie to położyć? - Wszystko jedno.
Panie Schanberg.
Moi podwładni. 6 osób. Pran i jego rodzina.
"Szanowny Panie, planujemy wakacje w Azji płd. - Wsch.
2 tygodnie chcemy spędzić w Kambodży.
Proszę przesłać nam informacje turystyczne.
Z góry dziękuję, Wendell Payne". Wendell mieszka w Płd. Karolinie.
- Co z mostem powietrznym. - Załatwiony.
Wiele osób umrze z głodu.
Co na to poradzimy? Też możemy tu zginąć.
Pozostanie oznacza pewną śmierć.
Opuszczamy tonący statek?
Turystykę można kwestionować.
Prezydent Ford stwierdził,
że jeśli chodzi o sytuację w Kambodży, to może być już za póżno.
- Przepraszam za spóżnienie. - Gdzie byłeś?
Miałem kłopoty, godzina policyjna.
- Zatrzymali cię? - Tak. Wybacz.
Zaczynamy.
Niech wyślą połowę, ale zatrzymaj ostatnie 2 akapity.
Poprawię je w ciągu godziny.
Dziś nie wysyłają. Trafili przekażnik w Kambolu.
Może prześlemy o 18:00.
O 18:00! Nie pracuję w miesięczniku. To gazeta codzienna.
Może w jutrzejszym wydaniu.
Możemy dosłać uaktualnienie.
Byłem wczoraj w Ambasadzie USA.
- Dobre wieści? - Nie.
Mówią, że po kapitulacji... może zginąć bardzo dużo ludzi.
Załatwiłem ewakuację dla ciebie i twojej rodziny.
Decyzja należy do ciebie, co chcesz robić? Wyjedziesz?
A ty?
To nie twoja sprawa.
Zostajesz czy wyjeżdżasz?
Nie wiem. Jesteś dla mnie jak rodzina.
Ale ja też jestem reporterem. Rozumiesz.
Nie musimy teraz decydować. Nie śpiesz się.
Ale nie ma wiele czasu do namysłu.
Piętro oczyszczone! To ostatni obchód!
Ostatni obchód!
Nie ma pana Kincaida. Odjechał.
Proszę zatrzymać jego pieniądze. Proszę odejść. Natychmiast!
Sierżancie, wpuścić go!
Macie na liście Ditha Prana z żoną?
Tak jest.
- Już są? - Jeszcze nie.
- Widziałeś Prana? - Nie.
Gdzie on jest?
Oto chwila prawdy.
- Spóżniają się. - Sprawdż z drugiej strony.
Jak przyjdzie, jestem z tyłu.
- Widziałaś Prana? - Może jest w hotelu!
Albo na poczcie!
Spieprzaj!
Zabierać tyłki!
- A ty dokąd? - Do ambasady.
- Nazwisko? - Dith Pran z rodziną.
Oni już przeszli.
- Sydney Schanberg. - Tacy już przeszli.
Proszę dobrze sprawdzić. Myli się pan.
Rockoff, pomóż mi!
Szybko, nie ma czasu!
Zaczekaj.
Uśmiech.
- Jon. - Witaj, Sydney.
Jak zrobi się gorąco, możemy iść do Ambasady Francji.
Kto ci to powiedział?
Ambasada Brytyjska.
Sydney, nadchodzą Czerwoni Khmerzy. Siły rządowe szykują im powitanie.
Koniec walki! Zaraz wracam!
Pokój!
Rockoff, koniec wojny!
- Co o tym myślisz? - Nie podoba mi się to.
Rano poszedłem na Keng Kang. O mało nie dostałem.
Oni chyba blefują.
Idę do szpitala. Idziesz?
Tetrakaina, 50 mg. Mam zaśpiewać kołysankę?
Pentotal 150 mg.
Jezu, odłamek w kręgosłupie.
Grupa krwi A. Mamy mało krwi. Substytut plazmowy, szybko.
Krwi jest dużo, ale nie tam gdzie trzeba!
Zebrało się dużo trupów, skoro zdecydowali, że czas do domu.
Cofaj! Szybko!
- Czemu tu nie przyjdzie? - Próbuje. Nie puszczają go.
W porządku?
- W porządku? - Chyba tak.
Idę, Pran.
On jest ze mną.
Jest dziennikarzem! Jest dziennikarzem.
Chcę rozmawiać z konsulem!
Sytuacja w Kambodży pogarsza się. Dziennikarze, którzy przylecieli
z Tajlandii nad Phnom Penh donoszą, że Czerwoni Khmerzy
chcą chyba ewakuować całą ludność.
Według ambasady francuskiej 200 Europejczyków
i wielu mieszkańców Kambodży poprosiło o azyl.
Nowi władcy, Czerwoni Khmerzy, nie wydali żadnego oświadczenia.
- W porządku? - Tak. Śpi.
To konsul.
- Widziałeś? - Nadchodzą Rosjanie.
Niczego tu nie dostaniecie! Wynoście się!
BBC!
Przy lotnisku, 14 km od Phnom Penh toczą się walki.
Nasz korespondent w Tajlandii, Hugh Elder, donosi...
Skąd to mają?
Widzisz tego typa koło bramy? Nie patrzcie wszyscy na raz.
To podobno Hugh Elder.
Źartujesz.
Jest przebrany.
- Jak przemyca teksty? - Ma wyszkolone kury.
BBC płaci im, by udawały drób Czerwonych Khmerów.
Codziennie przekraczają granicę z Tajlandią.
Czerwoni Khmerzy ponoć żądają wydania członków rządu Lon Nol.
Szczególnie tak zwanych: "6 zdrajców".
Nie wiem, czy któryś z nich znalazł azyl w Ambasadzie USA,
gdzie sytuacja jest bardzo niepewna.
Źegnaj, stary ustroju.
Panowie? Jest tu jakiś dziennikarz, mówiący po francusku?
- Tak. - Proszę ze mną.
Chciałem przejść jeszcze kilometr.
Ale tam toczy się jakaś wewnętrzna walka o władzę.
Różne grupy zajęły różne części miasta.
Denerwują się, że mogą stracić, to co mają.
Połowa z nich nie ma nawet 15 lat.
Przetłumaczysz mi instrukcje Czerwonego Krzyża?
Pran zna lepiej francuski.
Wolę, żebyś ty to zrobił.
Czemu tak powiedziałeś? Pran i tak czuje się niepewnie.
Kambodżanie muszą opuścić ambasadę.
Khmerzy przejrzą nasze paszporty, mamy zejść na dół.
Amerykanin? Walczę od 5 lat. To bezsensowna wojna.
Pran tam zginie. Czerwoni Khmerzy zabijają wszystkich dziennikarzy.
Syd o tym wie? Jasne!
Nie wypuścimy stąd Prana.
Ten paszport jest nieważny, ale wiza tak.
Jon Ancketill Brewer Swain.
Wymaż "Jon", wymaż "Swain" i zostanie "Ancketill Brewer".
Wymień moje zdjęcie na zdjęcie Prana i mamy Brytyjczyka.
Oby miał zdjęcie, bo nie mam kliszy.
Pran!
Uciekam do Tajlandii. Daj mi 3 tygodnie.
Jeśli dotrzesz pierwszy, daj mi znać. Zostaw wiadomość w Reutersie.
Potrzebuję jednej godziny. Muszę pomyśleć.
Nie ma czasu.
Swain ma pomysł.
Nazywasz się teraz Ancketill Brewer.
- Daj tu swoje zdjęcie. - Masz?
- Chyba nie. - Masz paszport?
- Może zdjęcie rodzinne. - Czerwoni Khmerzy mi zabrali.
A legitymacja prasowa?
Znajdziemy jakąś kliszę. Musi tu coś być.
Polaroid, cokolwiek. Znajdziemy coś i zrobię ci zdjęcie.
- Masz polaroida? - Tak.
- A kliszę? - Nie mam!
Ten mały ma dyzenterię.
Znajdż wywoływacz i utrwalacz, to zrobię zdjęcie.
Wiem, skąd wziąć wodę. Z instalacji klimatyzacyjnej.
- Przepraszam, pan Schanberg? - Tak.
Pan zajmuje się narzutami na łóżka?
Kocami. Właśnie przybyliśmy.
Proszę iść na dół, do końca korytarza. Potem w prawo i do schodów.
Tam coś znajdziecie.
Mam aparat... kliszę... i ciemnię.
Nie uśmiechaj się.
Uśmiechasz się.
Przestań. Poważnie. Po amerykańsku.
Wszystko gra.
Cholerny papier.
Anketill Brewer.
Już widać.
To jego twarz.
Jasne.
Teraz utrwalimy.
Rozpływa się... Cholerny papier.
Jeszcze raz.
Musi nam się udać.
Zanika.
Wyjmij.
Nic z tego nie będzie.
Wyjmij.
Cholera!
- Ten smród mnie dobija. - Zrobię to sam.
Dajcie mi trochę luzu.
Przykro mi.
Teraz. Idealnie.
Witaj w Nowym Jorku. Udało się.
Świetnie. Ancketill Brewer.
Proszę o paszporty. Nie zwlekać.
Proszę o paszporty.
Dziękuję. Proszę o paszporty. Muszę je zebrać.
Od niego zależy moje życie.
Dzięki. Paszporty na długą podróż.
Zobaczycie słynną Wiszącą Skałę.
Przywieżli lunch?
Większość ludności Phnom Penh została ewakuowana.
Są tysiące uchodżców.
Bombardowania pomagają opanować chaos.
Ścisz to!
Uwaga!
Ewakuują nas te ciężarówki, które widzieliśmy.
W ciągu najbliższych 24 godzin. Czekamy na potwierdzenie.
Oni nie mogą tu być.
Nie wiesz, co ich czeka?
Przecież to Kambodża.
Lepiej się zamknij.
Zawsze są jakieś ofiary.
- Mam już dość kuchni? - Mycie kibla i lot do Bangkoku.
Jakiś problem?
Przykro mi.
Sydney! Ancketill Brewer.
Dziękuję. Do widzenia.
- Zwrócisz mi w Paryżu. - Do widzenia.
Czemu go nie wydostałeś? Nie miałeś prawa go zatrzymywać.
Masz dziwne priorytety.
Jestem reporterem. Kocham go jak brata.
Zrobię dla niego wszystko.
Do widzenia, Rockoff.
Trzymaj się.
Powiedz mojej żonie, że ją kocham. Zajmij się moimi dziećmi.
Ona nie mówi po angielsku.
Proszę, niech nikt jej nie skrzywdzi.
Dith Pran.
Zaginął w Phnom Penh w 1975.
Pran to jego imię.
Prosimy o wszelkie informacje.
Ostatnio widziano go w Phnom Penh. W kwietniu 1975.
Pran jest zaradny. Wykona jakiś ruch, jak będzie bezpieczny.
Dziękuję za opiekę nad nią i jej rodziną,
ale ona wie, że jej mąż nie żyje.
To nieprawda. Wykluczone.
To nieprawda.
Ona jest pewna, że jej mąż nie żyje.
Posłuchaj... Jeśli matka będzie czegoś potrzebowała,
daj mi znać.
Idż już.
Ta mapa pokazuje, jak przez ostatnie 5 lat
Wietnam Płn. Okupował wojskowe enklawy przy granicy Kambodży
z Wietnamem Płd.
Amerykańskie wojska szykują się do ataku na Kambodżę.
Naród Kambodży wstrzymywał decyzję o ataku i bombardowaniu.
W Kambodży nie ma i nie będzie amerykańskich wojsk ani doradców.
Ale pomożemy Kambodży. Kambodża to doktryna Nixona.
Sydney, często myślę o tobie i o rodzinie.
Powiedzieli nam, że Bóg umarł a partia, czyli Angka,
zajmie się wszystkim.
Angka zidentyfikowała nową chorobę.
Polega na zbytnim myśleniu
o życiu w przedrewolucyjnej Kambodży.
Otaczają nas wrogowie.
Nikomu nie można ufać.
Mamy być jak bydło i myśleć tylko o Partii,
a kochać tylko Angkę.
Ludzie umierają z głodu, ale nie wolno uprawiać ziemi.
Mamy czcić dzieci, których umysłów nie zdeprawowała przeszłość.
Lekarze, profesorowie i studenci Angka was potrzebuje.
Wybacza przeszłość.
Angka mówi, że ci, którzy żyli beztrosko w czasach Wielkiej Walki,
odpowiadają za cierpienia chłopców.
Mamy teraz rok zera i wszystko zaczyna się od nowa.
Boję się.
Musze udawać, że nie rozumiem francuskiego ani angielskiego.
Nie mogę mieć przeszłości. To rok zera.
Niczego przedtem nie było.
Wiatr niesie strach i nienawiść. Wojna zabiła miłość.
Kto spowiada się Partii, znika. Nikt nie pyta gdzie.
Tylko cisi przeżyją.
Mercedes. Superwóz.
Moje dzieło w połowie zawdzięczam Dithowi Pranowi.
Moje artykuły bez niego by nie powstały.
To miła okazja do gratulacji.
Ale myślę teraz o niewinnych ludziach, takich jak Pran,
dzięki którym przekazywałem Amerykanom wiadomości.
Ludzie z Białego Domu, którzy zdecydowali o bombardowaniu
i inwazji Kambodży, przejęli się wieloma sprawami takimi jak...
Konflikt mocarstw i upadek dominiów.
Ekspresja Wietnamu Płn. I wypieranie wojsk amerykańskich z południa.
Przejęli się też opinią krajową i dlatego trzymali
bombardowanie Kambodży w tajemnicy.
Liczyła się też ich własna kariera.
Nie przejęli się natomiast Kambodżanami.
Ani narodem, ani społeczeństwem, ani krajem.
Interesowała ich tylko polityka.
Dith Pran i ja uświadamialiśmy wam wpływ tych decyzji na życie ludzi...
którzy opuszczeni przez rząd, zapłacili wysoką cenę.
Przyjmuję tę nagrodę w imieniu swoim i Ditha Prana.
Wiem, że Pran byłby z niej bardzo dumny.
Gratuluję. Powtórz to w przyszłym roku.
- To było świetne. - Lepsze niż rok temu.
Abe. Cześć. To moja siostra.
- Miło mi. - A to mój tata. - Potrzymaj to.
Chwileczkę.
Moment. Zaraz wrócę.
Panie Schanberg, proszę o autograf. Jestem pana wielbicielem.
- Gratuluję nagrody, zasłużył pan. - Jestem pod wrażeniem.
- Co tu robisz? - Wiesz, co mnie wkurza?
Zostawiłeś tam Prana, bo chciałeś zdobyć tę cholerną nagrodę!
Nie wiedziałem, co się stanie.
Gówno prawda. Nie pieprz. Wiedziałeś.
- Zrobiłem wszystko, co mogłem. - Trzymaj się. Jadę na Florydę.
- Robię, co mogę. - Może nawet go tam odwiedziłeś.
Nie wygłupiaj się. Tam nie można dotrzeć.
Na pewno bym pojechał.
Wysłałem setki zdjęć organizacjom wyzwoleńczym na granicy.
Gdybym wiedział, że to coś da, pojechałbym tam jeszcze dziś.
Przegapiłbyś przyjęcie.
Nie zmienisz świata! Nie musisz mi dosrywać!
Gratulacje.
- Ma pan kontakt z rodziną Prana? - Tak. Są w San Francisco.
Jak pan skomentuje zarzut, że dziennikarze nie wierzyli
w terror Czerwonych Khmerów i odpowiadają za wydarzenia
w Kambodży?
To był błąd. Albo choroba, wywołana bombardowaniem
wartym 7 miliardów dolarów.
Uchodżcy dużo mówią o warunkach w Kambodży.
- Wierzy pan im? - A pani nie?
Nie wierzy pani też w inne opowieści?
W to co, się dzieje w Iranie, Palestynie czy Chile?
Zajmie się pan teraz tematem uchodżców?
Nie.
Herbaty.
Wysłałem 500 listów.
Napisałem do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża,
- Światowej Organizacji Zdrowia. - Wiem. Mówiłeś.
Nie pamiętam już do kogo pisałem.
Nie dałem mu wyboru.
Raz próbowałem pomówić z nim o wyjeżdzie...
Właściwie tylko to zasugerowałem.
Rozmawiałem o tym ze Swainem i Rockoffem.
Z nim nigdy o tym nie mówiłem.
Został tam, ponieważ chciałem, by został.
A ja zostałem, bo...
Pran! Mówisz po francusku?
Taxi!
Chcesz papierosa? Czy chcesz papierosa?
Jestem w pułapce.
Wiem, że on mnie podejrzewa, ale na razie traktuje mnie dobrze.
Jest tu tyle różnych grup. Muszę uważać.
Angka mówi, że mamy nowych wrogów.
Musimy odebrać Wietnamowi nasze stare ziemie.
Będzie wojna.
Tęsknię za tobą, za moją żoną, za dziećmi. Co u was?
Radio Nowe Chiny donosi o walkach między Wietnamem,
a Demokratyczną Kampuczą.
Taksówkarz?
Pochodzisz z Phnom Penh?
Więc mówisz po angielsku. Siadaj.
Wiesz, że kocham ten kraj.
Wszystko dla niego poświęciłem. Moja żona zginęła dla Rewolucji.
Ale przywódcy Angki już nie ufają ludziom.
Więc ja nie ufam im... Ani oni mnie.
Boję się...
o naszą przyszłość.
Myślę, że kochasz mego syna.
On jest chory, opiekuj się nim.
Wojna blisko.
Jeśli Wietnamczycy tu dotrą, Angka zniszczy wszystko.
A Wietnamczycy znajdą tylko popioły.
Muszę powstrzymać zabijanie. Powodzenia.
Zaraz przyjdę.
Połącz mnie z numerem 415-555-64-21.
Mam świetne wiadomości!
20 minut temu miałem telefon z Paryża.
Andreas Freund rozmawiał z Henrym Kamem.
Powiedział: "Sydney, mam dla ciebie dobre wieści.
Chodzi o Prana".
Jest twoją matką?
Zapisz to.
Proszę, zapisz.
Mam wiadomość od twojego taty.
Jak się masz?
Wybaczysz mi?
Nie ma czego wybaczać.
9 PAŹDZIERNIKA 1979
Dith Pran dotarł z Sydneyem do USA i połączył się z rodziną.
Jest fotografem w New York Timesie, gdzie Schanberg ma swoją kolumnę.
Wojna w Kambodży jeszcze się nie skończyła.
Obozy na granicy z Tajlandią nadal są pełne dzieci z pól śmierci.
Dystrybucja: BEST FILM
Tekst: Piotr Zieliński
Napisy: RMR s.c.